Harrison Weir en het moment waarop alles veranderde
Nog niet zo lang geleden werden katten niet bewonderd zoals wij ze vandaag zien. Ze leefden in keukens, schuren en steegjes en deden wat er van hen verwacht werd. Ze hielden muizen onder controle, bleven op de achtergrond en als ze een warme plek bij het vuur vonden, was dat al voldoende. Het waren nuttige dieren, maar ze werden niet echt gezien.
In het Engeland van de jaren 1860 hoorde een kat niet thuis in een verzorgd huis. Honden hadden status, paarden hadden prestige, maar katten waren praktisch. Hun waarde werd gemeten aan wat ze deden, niet aan wat ze waren. Niemand sprak over hun bouw, hun individualiteit of hun aanwezigheid op een manier die er echt toe deed.
Harrison Weir deed dat wel.
Als kunstenaar en observator van dieren wijdde hij zijn leven aan nauwkeurig kijken. Niet alleen naar gedrag, maar ook naar bouw, variatie en detail. Hij fokte katten, bestudeerde ze en geloofde dat wat de meeste mensen over het hoofd zagen, juist aandacht verdiende. Waar anderen iets gewoons zagen, zag hij iets wat nog niet erkend was.
Op 13 juli 1871 maakte hij dit idee werkelijkheid. In het Crystal Palace in Londen werden ongeveer 170 katten aan het publiek gepresenteerd, zorgvuldig geplaatst op rode kussens en tentoongesteld. Niet verborgen, niet aan het werk, maar simpelweg daar om bekeken te worden.
Mensen kwamen en, nog belangrijker, ze bleven. Aristocraten stonden naast eigenaren uit de arbeidersklasse, allemaal keken ze naar dezelfde dieren en zagen ze die voor het eerst op een andere manier. Niet als achtergrond, maar als iets om te observeren, te vergelijken en te waarderen. Het evenement werd een sensatie, niet omdat de katten veranderd waren, maar omdat de mensen dat waren.
Er is een klein verhaal van die dag dat veel zegt. Onderweg naar de tentoonstelling ontmoette Weir een vriend in de trein die het hele idee afwees. Een kattententoonstelling had voor hem geen zin, hij hield niet van katten, begreep ze niet en zag er geen nut in, en toch ging hij uiteindelijk naar binnen. Zo ontstaat verandering vaak, niet in één keer, maar via één idee, één gesprek en één persoon die bereid is anders te kijken.
Wat volgde, vormde alles wat daarna kwam. Weir stelde de eerste geschreven standaarden op en gaf structuur aan iets wat daarvoor nooit duidelijk was vastgelegd. Hij beschreef waar je op moest letten, hoe je moest vergelijken en hoe je verschillen kon herkennen. Hij richtte de National Cat Club op en schreef later het eerste boek dat volledig aan katten en hun kenmerken was gewijd. Voor het eerst werden katten serieus genomen.
In zijn eigen woorden schreef hij dat het de moeite waard was om kattententoonstellingen te organiseren, zodat de huiskat die bij het vuur zit gezien kon worden met een schoonheid en aantrekkingskracht die men zich eerder niet had kunnen voorstellen. Dat idee geldt nog steeds. Niet omdat katten veranderd zijn, maar omdat ons begrip van hen zich blijft ontwikkelen.
Harrison Weir werd geboren op 5 mei 1824, meer dan twee eeuwen geleden. Elke kattententoonstelling, elke rasstandaard en elke georganiseerde manier om naar katten te kijken, gaat terug naar wat hij begon.
Bij 3coty® praten we vaak over het begrijpen van katten zoals ze zijn, niet zoals wij zouden willen dat ze zijn. Die manier van denken is niet zomaar ontstaan. Ze begon op het moment dat iemand de tijd nam om echt te kijken en besefte dat katten niet zomaar onderdeel van de achtergrond zijn, maar dieren die op hun eigen voorwaarden begrepen moeten worden. Soms is één persoon, of zelfs één kat, genoeg om alles te veranderen. Voor ons begon het met één. Voor Harrison Weir waren het er veel.
De volgende keer dat je op een kattententoonstelling bent, of er alleen maar over hoort, onthoud dan dat niets hiervan bestond totdat één persoon besloot dat katten het waard waren om echt bekeken te worden. Eén man maakte het mogelijk.
Wist je dat?
Weir schreef ooit: “Het zou goed zijn om kattententoonstellingen te organiseren, zodat de huiskat die voor het vuur zit een schoonheid en aantrekkingskracht kan krijgen die men zich eerder niet had kunnen voorstellen.” Zijn visie ging nooit over trofeeën, maar over waardigheid, over het erkennen van de gewone huiskat als iets dat respect verdient.
De oorspronkelijke standaarden van Harrison Weir uit 1871 beoordeelden katten op een schaal van 100 punten: 50 punten voor kleur en tekening, 15 voor de kop, 10 voor grootte, 10 voor vorm, 10 voor vachtkwaliteit en 5 voor conditie. Gezondheid en verzorging konden het verschil maken.
Binnen 25 jaar na de tentoonstelling in het Crystal Palace ontstonden kattenverenigingen in heel Europa en Amerika. De eerste kattententoonstelling in de Verenigde Staten werd gehouden in Madison Square Garden in 1895. Weirs eenvoudige idee, katten eerlijk beoordelen, verspreidde zich wereldwijd.
De meest opvallende kat op de tentoonstelling van 1871 in het Crystal Palace was een 14 jaar oude blauwe tabby genaamd “The Old Lady”. Ze won niet vanwege haar stamboom, maar vanwege haar conditie en temperament, waarmee ze Weirs idee bevestigde dat elke goed verzorgde kat erkenning verdient.
In 1889 publiceerde Harrison Weir het boek “Our Cats and All About Them”, het eerste uitgebreide werk over kattenrassen, verzorging en standaarden. Het bleef tientallen jaren een belangrijk naslagwerk.
Dit bericht is vertaald met behulp van kunstmatige intelligentie om het toegankelijk te maken in jouw taal.
